Göçtü Resûl âh, dostları hep kayboldu;

Kur’an altınla süslendi, lakin manâ kayboldu.

Göğe yükseldi kubbeler, mermer sütunlar orman;

Ezan aynı ezandır, cemaatı kayboldu.

Vahyi Cibril Kitâb’ta, ahkâm herkesçe malum;

Mü’mini kalmadı vahyin, âmilleri kayboldu.

Cihâd namazın dostu, takvâ ona kaleydi;

“Mücâhid” ne? bilinmez, muttakiler kayboldu.

“Mü’min mü’mine kardeş”, İslâm’ın şiârıydı;

“Şiâr” nedir bilinmez, uhuvveti kayboldu.

“Mü’mine âmir ancak mü’mindir” diyor Kur’an;

Küffâr bugün âmirdir, Ulu’l-Emir kayboldu.

“Zalimlere meyletmen, karşı çıkın!” der İlâh;

Herkes kafa sallıyor, Ebû Zerr’ler kayboldu.

Böyle mi olacaktı, bu hikâyenin sonu;

Mâtem ediyor kızlar, âr u nâmus kayboldu.

Erkek kalmadı heyhât, bir yerleri buruldu;

Yiğitlik ayıp şimdi, ihânet moda oldu.

Ecdâd lânet ediyor, zürriyet haram oldu;

Haram olunca evlât, küffâra “abîd” oldu.

Küffârın nârâsına, “tekbîr”ler köle oldu;

“Kelime-i Tevhid”se, virânede kayboldu.

Hidâyet nuru gitti, dalâlet izzet buldu;

Bir dalâlet ki amân! Asuman ağlar oldu.

 (Viyana, 25 Mart 2003)