Sidre’yi arıyorum Zirveler tükenirken çarığımın altında Sidre’yi arıyorum yaşlı Alp dağlarında Akl u fikrim mi gitti çun Sidre göklerdedir Yüce makam olur mu dünya bataklarında (Jenbach, 25 Nisan 04) Kalemim aciz kaldı Kalemim aciz kalıyor sun’unu anlatmada Fehm u idrâkım tükendi halkını anlamada Seni ancak Sen bilirsin mahlûkâtın hep âciz Bu acizde olmayan yok Eşrefu’l-mahlûkâtta  (Viyana, 30 Nisan 04) Bana yâr olmadı zaman Gaflette geçti bu ömür bana yâr olmadı zaman Hesabını veremem ben kurtarın beni el-amân  Saatlerim boşa gitti neden biri uyarmadı Olmazsa rahmet-i Rahmân olur elbet hâlim duman (Viyana, 5 Mayıs 04) Felluceli çocuğun feryadı Tadı mı kaldı baharın Bağdad zulmette iken Güller kokar mı sanırsın namuslar kirlenirken Tecavüz edilmedik bir ev mi kaldı yârânlar Ben nasıl güler koşarım Felluce kanda iken (Viyana, 7 Mayıs 04) Gönül Gönül safa istemiyor, bâd-ı saba esmesin Çâk olup gitmiş gönül bâd- ı saba ne etsin Bülbülsüz gülistana yakışır mı hiç işret Kaybolan bu gönlüme Lokman Hekim ne etsin. (Viyana, 21 Mart 04) Alevim yoksa Alevim yoksa bile ateşim yoktur sanma Sus-pus olmuşsam eğer bana bakıp lâl sanma Ne “sus-pus”lar vardır ki tufandırlar aslında Sakin duran denizi tufan çıkartmaz sanma. Sıla ile gurbet Sılaya vardım gurbet günleri yok olsun diye Gördüm ki gurbete dönmüş gözü yaşlı sıla var Gönüldaşları aradım gamım paylaşsın diye Gurbeti salık verdiler kendine garip sıla var (İstanbul, 6 Nisan 04) Serâp Serâpâ hayal miydi öğrenip okuduğum Değer miydi bu cefâ, bir ömür savurduğum Ne Mecnun olabildik, ne Leylâ’dan haber var Her biri bir serâpmış tutunup avunduğum (Viyana, 19 Mart 2004) Gül Herkesin bir gülü var ona nağmeler yazar Gül mevsimi geldi mi bülbüller bundan azar Bir güle konmayanlar ne zevk alır bahardan? Kimi mevsim ararken kimisi mezar kazar (Viyana, 19 Mart 2004) Mahkemeler Hayâl ettim ki bir gün kurula mahkemeler Zâlime hesap soran korkusuz mahkemeler Hakimi hakdan ola, değil Hükkâm’dan yana Doğru ile eğriyi ayıran mahkemeler. (Viyana, 19 Mart 2004) Rubailer İşvelerin zulmü geçti cananım ruhum benim Katlime ferman mı yazdın cellâd-ı canım benim Bunca sillesini yedim yalan dolan dünyanın Bari sen dost olaydın çâk gönlüme nurum benim. (Viyana, 14 Mart 2004)	Tebliğ yerini “değişim furyası” aldı Ulvi tebliğ yerini “değişim furyası” aldı Mertçe “müminim” demek tozlu raflarda kaldı Bu ne korku bu ne zillet Müslüman Ümmetinde Camileri terk edip salonlarda bunaldı (Brüksel, 15 Mayıs 04) Müslümanlar popçuları seçiyor Unuttu Müslümanlar Kur’an ayetlerini Belleklerine koydu “star” kasetlerini TV ekranlarında popçuları seçiyor Çağdaş hevâ ve heves sarmış cesetlerini (Brüksel, 15 Mayıs 04) Zârım tükendi benim Her tarafta tufan var havsalam gitti benim Ümmet yanıp gidiyor ruhum eridi benim Bu felâket fırtına neden her yeri sardı Şeref haysiyet gitti zârım tükendi benim (Brüksel, 15 Mayıs 04) Perişan hâllerimiz Biçâre bir kul oldum hayatımsa derbeder Beni gören ehibbâ lâfugüzafım eder Bu hâlde bırakınız dertlerimle baş başa Perişan hâllerimiz beni ediyor heder (Brüksel, 15 Mayıs 04) Gerçek dost Veysel Baba hoş söylemiş ‘gerçek dost toprak’ diye Bu dünyanın dostları hep meğer birer yalanmış Evlâd-u iyâl bakarsın sâlih olsunlar diye Görüp yaşadım dehri ahd-u vefâlar yalanmış. (İstanbul, 6 Nisan 04) Gidiyoruz “finish”e  “Start” aldı ömrümüz gidiyoruz “finish”e Yokuşlar tükenince geçiverdik inişe Hücreler tek tek bitti, kanda derman kalmadı Artık zamanımız yok neşe ve serzenişe  (Viyana, 16 Nisan 04) Hoca tipler Ne zalim devrâna düştük zalim mazlum karıştı Mümin müminlere dargın kâfirlerle barıştı “Münkir müfsid değil!” diyen “Hoca tipler” türedi Bu “Hocalar” sayesinde küfr u imân karıştı (Viyana, 21 Nisan 04) Adam ol! Herkesi ben adam idem deme önce adam ol! Kolay adam olunmuyor, kolay ise adam ol! Bu dünyayı adam olmayanlar aldı götürdü, Bu adam olmayanlara karşı durup adam ol! (Viyana, 4 Mart 2004) Dünya Anlamadan gidiyorum bu dünyanın hâlinden Öyle hâin sevgili ki, bana ne zevâlinden Haklı haksız, helâl haram birbirine karışmış Bir an önce bitse kurtulsak bu dehrin elinden  (Viyana, 8 Mart 2004) Mum Aydınlatmak içindir bu yanıp eriyen mum Olmazsa içindeki ateş, yanar mıydı mum? Kömür oldu bronşlarım ateş-i suzanımdan, Olamadım karanlıkta bir aydınlatan mum… (Linz/Avusturya, 28 Şubat 2004) Meryem İffetinle misâl oldun insanlığa yâ Meryem Seni misâl almayan hanım olamaz yâ Meryem. Seçti Allah yaptı seni numune-i imtisâl, Bütün Cennet hurileri sana bende yâ Meryem…  (Salzburg-Viyana treni, 29 Şubat 2004)