Hâlnâme VII

   
Tükeniş

Hayat bir hiç mecrâsı, son perdesi tükeniş,
“Mutluluk geldi” derken, geliverir tükeniş.

Bilinmez maceradır, bir muamma tükeniş,
“Kutsal Vuslat”a varsa, ne hoş olur tükeniş.

Tükeniş muştusunda, hayat verir tükeniş,
Vuslatın gayesi o, vuslat arar tükeniş.

“Tûbâ lehum” esrarı, sırrıdır bu tükeniş,
Bize bir “Tûbâ” verin, varsın gelsin tükeniş.

“Tûbâ” sırrı açılsa, gelse süslü tükeniş,
Canım fedâdır ona, ne tatlı o tükeniş!

“Tûbâ leke” dendi mi, saadettir tükeniş,
Ölüm vuslata döner, Cennet olur tükeniş.

“Tûbâ” yerine bir “veyl”, olursa o tükeniş,
Cehenneme dönüşür, “Se’îr” olur tükeniş.

Bir acı zehir olur, “Veyl size!”de tükeniş.
Yaradan bize versin, “tûbâ” ile tükeniş.

“Vuslat” için menzildir, bir kapıdır tükeniş,
“RadiyAllahu ‘anhum” hem muştu, hem tükeniş.

Tövbe et “Vuslat” için, gelsin artık tükeniş,
“Yâ leytenî” demeden, geliverir tükeniş.

Bir lahza teneffüstür, başka ne ki tükeniş?
Dünya baharı bitti, yeni “’Ukbâ” tükeniş.