Hâlnâme XXXI

Özledim

Herkes bir Kâbil olmuş, zulmün bataklığında

Hak uğruna can veren, Hâbil’ler’i özledim

Dünya putlarla doldu, ulûhiyet kayboldu

Bu çirkef şirk içinde, İbrahim’i özledim

Zulüm dünyayı sardı, her tarafta bir Câlût

Câlût’lara son veren, Dâvûd’ları özledim.

Yönümüzü şaşırdık, ele yalvarır olduk

Süleyman’a yol veren, Hüdhüd’leri özledim

Yaşanmıyor dünyanın, bu rahmet kıtlığında

Rahmeti unutulan, Muhammed’i özledim

Bir sömürü düzeni, kuruldu dünyamızda

Âdil Ömer Fârûk’un, kamçısını özledim

“Hilâfet” kaldırıldı, “Saltanat” oturtuldu

Saltanata “yok!” diyen, Hüseyin’i özledim

Keyifte Müslümanlar, tebliği unuttular

Endülüs sahilinde, Tarîfe’yi özledim

Kudüs kurtulmuş idi, Haçlıların zulmünden

Siyonist durduracak, Selahattin özledim.

Müslümanlar perişan, irfân öksüzü oldu

Onlara yön verecek, Bennabî’yi özledim

Amerika doymuyor, insan kanı içmeye

Zulmüne isyan eden, “Apaçi”yi özledim

Emperyalist deyince, İngiliz akla gelir

Onlara karşı duran, Jeanne d’Arc’ları özledim.

Köle oldu Efendi, benliğinden soyuldu

Efendilere Emîr, Köle Zeyd’i özledim

Nâmert bir savaş sardı Müslüman’ın yurdunu

Uçağa sapan atan, çocukları özledim

Ahlâksızlık zirvede, hayâ ise yok oldu

İffetin bânileri Meryem’leri özledim

İmânda taviz vermek maharet oldu şimdi

İmân için doğranan Sihirbazı özledim

Dünyam darmadağınık ne ak belli ne kara

“Sûr” sesleri geliyor, ben vuslatı özledim

(Bu dizeler, Müslümanlar Brüksel’de, Avrupalılara, “Ne olursunuz bizi kendinizden kabul buyurun” şeklinde yalvarırlarken yazıldı,

Viyana 17 Aralık 2004)