Hâlnâme XXVIII

Küheylânımı yitirdim

Küheylânımı yitirdim kadanayla gidemem

Menzilim uzaktır dostlar mürşidsiz hiç gidemem

Vuslat bağı nazlı nazlı güller ile bezenmiş

O vuslat bağına sırtımdaki yükle gidemem

Yâre takdim edilecek bir şeyim yok gidemem

O Yâr için ki ben varım O’na el boş gidemem

Her yanımdan günâhlar akar dururken serâpa

Tek sermayem olan bu hadsiz günâhla gidemem

Sarmışken her tarafı münker bırakıp gidemem

Zalimler hep kol geziyor “dur!” demeden gidemem

Küffâr Müslüman doğruyor Irak ve Filistin’de

Atıl ve biçare kaldım ağlamadan gidemem

Afyon içirmişler bizlere kusmadan gidemem

Bu gaflette uyuyanlar uyanmadan gidemem

Terk edince Kur’an’ı bu belâlar bizi buldu

Dostlar davayı kaybettik bulamadan gidemem

Kurtuluş vardır elbet onu görmeden gidemem

Ümidimiz Yâr’dan emir gelmeyince gidemem

İnandık hem inanınız menzile çok az kaldı

Allah’tır Ğafûr hem Rahîm ben ümitsiz gidemem

    (Mississauga/Kanada, 15 Temmuz 04)