Hâlnâme X

   
Bana Ne!


Münker her yeri sardı, herkes yanadır ondan,
Sıra sana gelecek, diyorsun ki, “bana ne!”.
Mümin utanır oldu, taşıdığı sıfattan,
Bu moda mel’ânete, sen de deme “bana ne!”

Mümin zannediyor ki, müminler ondan yana,
Münâfıklar her yerde, diyorsun ki, “bana ne!”.
Müminler siper olmuş, münâfık güruhuna,
Sömürüp duruyorlar, bâri deme “bana ne!”.

Başımıza gelenler, yitik şahsiyettendir,
Kendimize gelelim, diyorsun ki, “bana ne!”.
Rezâletlerin tümü, iğrenç cehâlettendir,
Sana “oku!” diyorlar, sus’ta deme “bana ne!”.

Eloğlu efendiyse, efendi yapan sensin,
Kul olunmaz kullara, diyorsun ki, “bana ne!”.
Seni diriltecek güç, ilim ile bezensin,
İlme sarıl diyorlar, utan, deme “bana ne!”.

Okuyucuyla dolu, elin kütüphânesi,
Bizimki boş diyene, diyorsun ki, “bana ne!”.
Seni köle yapanlar, okuyan avânesi,
Bir kitap da sen oku, artık deme “bana ne!”.

Sahibi oldukça sen, meş’ûm “bana ne”lerin,
Miskince sürünürsün, diyorsun ki, “bana ne!”.
Meskenet olmuş gayri, senin ananelerin,
Yeter!Diril! diyorum, n’olur deme “bana ne!”.